रामजी बलामी
आखिर
यादले मात्र के भो र
आखिर मायानै छैन भने
आशले मात्र के भो र
आखिर मननै छैन भने
बाचाले मात्र के भो र
आखिर बन्धननै छैन भने
रुवाई मात्र के भो र
आखिर अर्थै छैन भने
माँया मात्रै के भो र
आखिर छोड्नै थियो भने
यादले मात्र के भो र
आखिर माँयानै छैन भने ॥
माँया
हजारौ फुलका बिचमा
गुलाब कै ठुलो शान
बचन निकै छाड्यौ
अझै लाग्छ तिम्रै मान
सोझो भन्दै तिमिले
तान्न थाल्यौ कान
सहेकै छु अझै पनि
सक्छौ अझै तान
अनेक पटक मैलेुनी
गाउदै हिडै तिम्रै गान
हुन्छ मात्र भन्नु तिमिले
दिन्छु अब जिवन दान
असहाय आमा
सडकका ति पेटीमा
एक आमा
चिलाउदै जिउ भरी
घरी यता घरी उता
टुलुटुलु वगेका ति आशु
अनि सुकीला टाइमा
सररर गुडेका टाइहरु
आमाले देख्न सकेका छैन
म्ाात्र उहांको नजर
दशैा वर्ष जेलेका ति
झुत्रा मैला पोका अिन
पोसाकमा उम्रेका जुम्रामा
आफ्नै धुनमा रमेका
असहायको भाषण लाएका
र डलर पचाएकाहरु
यि आमाले चिन्दैनन्
न त तिनीहरु नै
यि आमालाई चिन्छन्
जादा आउदा नजिकैको
ति कालो कचौरामा कसैको
आंखा लाग्दैनआमा
छामछुम छाम्दै सिका खोज्छन
तर रिता ति भाडा देखि
त्यो मन कति रुदो हो <
